O zakupach płytowych ciąg dalszy

Ktoś może zapytać: jeśli płyty zachodnie bywały w sprzedaży w państwowych sklepach to dlaczego  np. Wojciech Mann wspominając tamte czasy o tym nie wspomina ? A niby skąd miał wiedzieć, że w takiej Legnicy można nabyć "longi" Beatlesów !? Dziś, w czasach internetu i telefonów komórkowych, można błyskawicznie dowiedzieć się, co się dzieje w całej Polsce. Zaś w owych czasach rozmowę międzymiastową trzeba było zamówić w centrali międzymiastowej i warować obok telefonu - bo połączenie mogło być za 15 minut albo za trzy godziny. Do tego osoba pragnąca dowiedzieć się, co nowego w sklepach z płytami w całej Polsce musiałaby utrzymywać sieć informatorów równie wielką jak SB. Zatem prawdą jest i to, co wam mówię ale i prawdą jest to, o czym mówią ci, którzy temu zaprzeczają. Paradoks ? Tak i to nie jedyny w handlu socjalistycznym. Ale, ale !Miałem wspominać o tym, jak to było z zakupami płyt z "krajów bratnich" i o tym, jak i gdzie kupowało się Prawdziwe Zachodnie Płyty. Zatem ad rem ! Na krajowym rynku pojawiały się płyty z Czechosłowacji, NRD, Węgier, Bułgarii, Rumunii i ZSRR. Z punktu widzenia osób młodych najciekawsze były płyty z Czechosłowacji . Bracia Czesi i Słowacy wydawali płyty bardzo porządnie, zupełnie tak jak to bywało na Zachodzie. Mieli też miły zwyczaj wydawania przeznaczonych na eksport płyt swoich wykonawców w okładkach eksportowych, bardziej atrakcyjnych od tych przeznaczonych na własny rynek. Longi  wydawane w Czechosłowacji miały grzbiety (!) z wydrukowanym na nim nazwiskiem wykonawcy, tytułem płyty, nazwą wytwórni i numerem katalogowym. Miały porządne lakierowane i kolorowe okładki z sztywnego , grubego papierokartonu (moja nazwa), tak jak te z Zachodu. Z reguły na drugiej stronie okładki drukowano w języku angielskim rozsądny tekst o wykonawcy i porządny spis treści. Dziwi was, że to takie podniecające? Dla was może nie ale dla naszej generacji przyzwyczajonej przez Polskie Nagrania, że okładka a.) nie posiada grzbietu b.) jest z dość cienkiego papieru, c.) druk jest kiepski , d.) zdjęć brak, opis - poza spisem treści nie istnieje - to było Coś. Do tego tamtejsze zespoły rockowe (co prawda do czasu)  chętnie nagrywały utwory z rynku anglosaskiego i śpiewały je w języku angielskim, grali w nich doskonali muzycy i wokaliści otwarci na nowinki i artystyczne, i techniczne z Zachodu. Ech, łza się w oku kręci gdy przypomnę sobie takie grupy jak Flamengo, Blue Effect, Framus Five, The Matadors czy Collegium Musicum. Niestety po stłumieniu Praskiej Wiosny 68 bracia Czesi i Słowacy stopniowo zmuszeni byli do rezygnacji z anglosaskich nazw (tak z Blue Effect powstał Modry Efekt), wreszcie i do ograniczenia obecności rocka w mediach - ale to już inna historia. W tym pięknym kraju wydawani także płyty licencyjne, zawierające nagrania bardzo, bardzo porządnych i pożądanych w Polsce wykonawców. Na przykład z rocka Bob Dylan, The Byrds, Simon and Garfunkel. Na przykład z jazzu Jimmy Smith i Herbie Mann. A muzyka poważna ! Tu mogli dopiero poszaleć jej miłośnicy. Sprawa zasadnicza w wypadku rocka i jazzu - może Czesi i Słowacy nie wydawali tych płyt aż tak dużo ale jak już coś wydali, to człowiek mógł być pewien, że będzie to wydane z głową, ładnie opisane i zawierające ważne utwory. Niemiecka Republika Demokratyczna - i tu płyty były bardzo starannie wydane, możę nie aż tak, jak u Czechów ale i tak bardzo starannie. Tamtejszy rock i jazz niezbyt nam imponował ale enerdowcy wydawali masę dobrego amerykańskiego (i nie tylko) jazzu i bluesa, sam byłem swego czasu dumnym posiadaczem  LP pana Big Bill'a Broonzy'ego, artysty bardzo cenionego np. przez Erica Claptona. Co do Węgrów to przez lat kilka bardzo nam się podobały ich zespoły rockowe  :Omega, Metro, Illes, Locomotiv GT, Skorpio , Bergendy czy Sirius. Szczególny podziw budziła płyta "Elo Omega" , o której dopiero po latach dowiedziałęm się,że nie była to prawdziwa płyta z koncertu, że oklaski dodano w studio. Nieważne ! Muzyka była doskonała, zaś okładka płyty wykonana była ze... srebrzystego aluminium ! To i na Zachodzie mogło zaimponować. O ile wiem, to Węgrzy i nie wydawali płyt licencyjnych natomiast można było w tamtejszych sklepach nabyć płyty wykonawców zachodnich. Jak ? Węgrzy nie sprowadzali ich ze Stanów, Kanady, Wielkiej Brytanii. Płyty owe pochodziły z Indii ! Indie wydawały płyty na licencji brytyjskiej i amerykańskiej, prawda, że w nieco skromniejszych niż oryginały okładkach. Jeżeli takowa była w Wielkiej Brytanii rozkładana to w wydaniu indyjskim była zwykła. Zapewne Węgrzy nie płacili za owe płyty cennymi dewizami lecz jakimiś swoimi produktami. Nieważne ! Ważne, że w Budapeszcie i okolicach można było nabyć Rolling Stones, ZZ Top, Jefferson Airplane itp. Co ważniejsze ceny na polską kieszeń nie były złe. I jeszcze krótki skok do Czechosłowacji - tam (około 1974 roku) widziałem w sklepie płyty Jimi Hendrixa i Shocking Blue. Niestety, sklep był nieczynny, rodzice nie chcieli czekać na jego otwarcie i do dziś nie wiem czy to były produkty licencyjne czy też pochodziły z importu. ZSRR - tu zachodniego rocka aż do czasów piereistrojki nikt nie uświadczył , płyty miały kiepskie okładki ale chwalili je sobie miłośnicy muzyki poważnej bowiem i tu można było w tej dzidzinie znalezć ponoć rzeczy wspaniałe. Bułgaria, Rumunia - design cienki, miejscowi wykonawcy raczej marni (mam na myśli rock i jazz)ale czasem  w naszych sklepach pokazywały się paskudnie wydane płyty z tych krajów zawierające jednak ciekawe rzeczy. Sam kiedyś trafiłem na składankowy LP  , chyba z Bułgarii), zawierający znakomity jazz rock w wykonaniu m.in. Chase i Weather Report. Co innego Jugosławia - ale z naszego, polskiego punktu widzenia to już był Zachód Ciąg dalszy nastąpi