Rok był bodaj 1968, sklep ów miał już niedługo zmienić się w księgarnię wydawnictw radzieckich (choć rozmaite, w tym zachodnie płyty od czasu do czasu można tam było nabyć). Long playe owe były w przystępnej cenie 300 zł za egzemplarz, cena wysoka dla ucznia liceum ale nie dla pracującego fana Beatlesów. Owe płyty zniknęły w ciągu bodaj dwu godzin ale sam fakt ich pojawienia się w sprzedaży w państwowym sklepie w Polsce, w drugiej połowie lat 60-tych każe inaczej spojrzeć na twierdzenie, że płyt takowych w sprzedaży nie było. Były, były ale i ich obecność w państwowych sklepach była objawem socjalistycznej handlowej schizofrenii. Ale dlaczego Beatlesi w Legnicy !? Ano ów handlowy rozdzielnik, z którego wynikało zapewne, że i w Legnicy mają się znaleźć w sprzedaż 2, może 4 egzemplarze "longów" Beatlesów. Skąd się wzięły, tego nie odgadnę, zapewne nie z Wielkiej Brytanii. Podjerzewan, że był to rezultat jakiejś wymiany "towar za towar" z jednym z krajów kontynentalnej Europy lecz z którym - nie wiem. Rzecz w tym, że w "obozie realnego socjalizmu" były w sprzedaży płyty rockowe i jazzowe zachodnich artystów, były też płyty z importu. Pewnie, że Prawdziwe Zachodnie Płyty w socjalistycznym handlu Polski to była rzadkość ale... w kilka lat później we wspomnianym powyżej sklepie mój przyjaciel Witek Okoń nabył importowany z Zachodu LP zespołu The Tremeloes, pop rockowego ale bardzo wówczas popularnego. Ktoś pamiętający tamte czasy powie " no i co z tego, przecież Polskie Nagrania wydały LP The Tremeloes. Zgadza się, tyle, że Witek w owym sklepie nabył nie płytę wydaną w Polsce ale inną plytę The Tremeloes, jak najbardziej pochodzącą z Zachodu ! Ja sam w owym czasie w tym samym sklepie nabyłem dwa single z importu , zespołów Cliff Bennet and His Band oraz People, całkiem przyzwoite płytki. Odejdziemy teraz od płyt importowanych z zachodu, zajmijmy się płytami wydawanymi w Polsce na licencji. W latach 60-tych było cienko, z rocka chyba wyłącznie LP "Philips Beat Groups" z beznadziejną okładka ale zawierający nagrania popularnych wówczas grup : Spencer Davis Group, The Mindbenders i Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick and Tich. Było tez chyba coś z jazzu, coś z typowej po music ale tytułów nie pamiętam. Poprawiło się w początku lat 70-tych, Polskie Nagrania wydały "longi" The Tremeloes, Christie, The Marmelade, The Love Affair i The Gun, zespołów popularnych. Mnie największą uciechę sprawił LP The Gun z hard rockowym hitem "Race With The Devil". I tu ciekawostka - z owej serii tylko The Gun miał oryginalną brytyjską okładkę ale... . Ale po latach okazało się, że polski wydawca uznał okładkę owej (pierwszej) płyty The Gun za zbyt szokującą i do polskiego wydania użył zdjęcia okladki z drugiego, w Polsce niedostępnego LP owego zespołu. W pierwszej połowie lat 70-tych pojawiły się na naszym rynku ( dalej Polskie Nagrania) LP The Nice (Keith Emerson!!!), Atomic Rooster (klasyka wczesnego hard rocka) , Rare Bird (progressive rock, z hitem "Sympathy") oraz gwiazdy brytyjskiej edycji hippiesowskiego musicalu "Hair" zwącej się Marsha Hunt. Niestety, Polskie Nagrania daly tu d...y na maksa ! Na okładce żadnej z tych płyt nie było zdjęć wykonawców, co odbiło się na ich sprzedaży, zwłaszcza na spredaży płyty Marshy Hunt. Nie była to artystka w Polsce znana , była to czarnoskóra piękność z fryzurą typu afro, której uroda skusiła samego Micka Jaggera (było i dziecko z tego związku ale o tym przy innej okazji) . Marsha Hunt kobietą nie tylko piękna ale też jej piękno było na 100% zgodne z kanonami owej epoki i jej kolorowe zdjęcie na okładce płyty zapewniło by sprzedaż bez względu na to, co by Marsha śpiewała (a śpiewała rocka i to dobrze). Co jeszcze ? Chyba nic szczególnego aż do czasu (druga polowa lat 70-tych) firmy Tonpress. Tonpress początkowo wydawał tylko single - ale jakie ! Nie dość, że wielu dobrych, nowych polskich wykonawców rockowych ale też np. Rolling Stones czy Rory Gallaghera ! Z czasem wzięli się i za longi i tak w owych raczej ponurych czasach pojawiły się w sklepach polskie LP Queen, Rolling Stones, Iron Maiden, Madness i innych. Polskie Nagrania miały dla mas LP Abby, zaś dla fanów rocka np. składankę gwiazd firmy Chrysalis (Blondie, Frankie Miller, Rory Gallagher etc.) . To oczywiście nie był Zachód, nie była to bratnia Jugosławia, nawet Węgrzy mieli lepszy wybór wykonawców z importu w swoich sklepach. Nie była to jednak aż taka pustynie jak to jest w modzie obecnie przedstawiać. Juz niedługo : import z "krajów bratnich" oraz gdzie,jak i za ile kupowało się Prawdziwe Zachodnie Płyty.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz